تبلیغات
گنجینه

گنجینه
 
نویسندگان
لینک دوستان

روز عرفه

 مقدمه:

روز عرفه از ایام باشكوه و عظیم است. روزی است كه در‌های آسمان را برای پذیرش تضرع‌های عاشقانه‌ بندگان ذات اقدس اله می‌گشایند و باز هم آن فاعل بالعشق خواهان بازگشت اشرف مخلوقاتش به بارگاه امن‌اش است . آری باز هم فرصت برای بازگشت انسان به اصل و جایگاه اعلی اولیه‌اش را فراهم می‌كنند، چقدر بزرگوارند و بزرگوارانه رفتار می‌كنند. چقدر ظلم كردیم! چقدر نادیده گرفتیم آن همه رحمت را! ولی باز هم می‌خوانندمان، دعوتمان می‌كنند و می‌خواهند همچو شب قدر به ارزش و منزلت خود نائل شویم. آری روز عرفه، روزی است كه حق تعالی بندگان خویش را به عبادت و اطاعت خود دعوت كرده و از آن سوی سفره جود خود را برای آنها گسترانیده است.

شیطان را در این روز در غل و زنجیر می‌كشد و باز هم زمینه پیروزی انسان را بر نفس فراهم می‌كند. امام صادق (ع) فرموده‌اند: اگر شخص گناه‌كاری نتواند در شب‌های قدر خود از قدر و منزلت خود به نحو احسنت استفاده كند و بهره گیرد، می‌تواند در این روز از امتیازات برخورداری از رحمت الهی برخوردار شود.1

وجه تسمیه روز عرفه:

1. آورده‌اند كه: زمانی‌كه جبرییل مناسك حج ابراهیمی را به ابراهیم خلیل‌الله می‌آموخت، چون به عرفه رسید به او گفت: (عرفت) و او پاسخ بلی را داد - لذا به این نام خوانده شد.

2.  همچنین آورده‌اند كه: مردم از این جایگاه به گناه خود اعتراف می‌كنند و بعضی آن را از جهت تحمل و صبر و رنجی می‌دانند كه برای رسیدن به آن باید متحمل شوند، چرا كه یكی از معانی «عرف» صبر و شكیبایی است.2

3.  همچنین در روایتی آمده كه آدم و حوا پس از هبوط از بهشت و آمدن به كره خاكی در این سرزمین یكدیگر را یافتند و به همین دلیل عرفات و این روز عرفه نام گرفته است.3

پیشینه‌ وقوف در عرفات:

عرفات جمع عرفه به معنای شناخت است و از آنجا كه آن‌جا وادی شناخت و معرفت خدا و نفس و خود است، عرفات نام گرفته.

الف) حضرت آدم و عرفات:

«فتلقی آدم من و به كلمات فتاب علیه انه هو التواب الرحیم»

-  آدم از پروردگارش كلماتی دریافت داشت و با آن به سوی خدا بازگشت و خدا توبه‌ او را پذیرفت؛ چرا كه او توبه پذیر است. طبق روایت اما صادق (ع)، آدم پس از خروج از جوار خدا و فرود به دنیا چهل روز هر بامداد بر فراز كوه صفا با چشم گریان در حال سجود بود، جبرییل برآدم فرود آمد پرسید: چرا گریه می‌كنی؟ گفت: چرا گریه نكنم در حالی كه خداوند مرا از جوار و بارگاهش بیرون راند و در دنیا فرود آورد.

جبرییل گفت: ای آدم، به درگاه خدا توبه كن و به سوی او بازگرد آدم گفت چگونه توبه كنم؟ جبرییل او را در روز 8 ذی‌حجه به منی برد، آدم شب را در آنجا ماند و صبح با جبرییل به عرفات رفت. پس از نماز عصر آدم را به وقوف در عرفات واداشت و كلماتی را كه از پروردگار دریافت كرده بود به وی تعلیم داد. بگو ای آدم:

سبحانك اللهم و بحمدك لااله‌الاانت عملت سوء و ظلمت نفسی و اعترفت بذنوبی اغفرلی انك انت الغغور الرحیم.

آدم تا هنگام غروب آفتاب همچنان دستش به آسمان بلند بود و با تضرع اشك می‌ریخت، وقتی كه آفتاب غروب كرد، همراه جبرییل روانه مشعر شد و شب در آنجا وقوف كرد و صبح‌گاهان با كلماتی به دعا پرداخت و به درگاه خدا توبه كرد و خدا توبه او را پذیرفت چرا كه او توبه‌پذیر است.

همین مطلب را شیخ صدوق در كتاب «امالی» در روایتی از امام حسن (ع) نقل می‌كند كه آن حضرت فرموده است: شخصی یهودی خدمت رسول خدا آمد، او از افراد دانای یهود بود از پیامبر سؤالاتی نمود، یكی از سؤالاتش به این قرار بود، چرا خداوند به بندگانش امر نمود تا بعدازظهر در صحرای عرفات وقوف نماینده پیامبر اكرم(صلی‌الله‌علیه‌و اله) فرمودند: ساعتی است كه حضرت آدم (ع) در آن ساعت مرتكب معصیت (گناه اولی) شد و خداوند بر امت من واجب نمود تا در بهترین مكان‌ها وقوف نمایند و نزد او تضرع و دعا نمایند تا بهشت را مجدداً در اختیار آنها نهد و آن ساعتی كه مردم از عرفه می‌روند یعنی مغرب،‌ ساعتی است كه حضرت آدم (ع) در آن ساعت از خداوند خویش سخنانی را فرا گرفت و خداوند با رحمت خود بر او بازگشت و توبه را پذیرفت (چرا كه توبه‌پذیر و مهربان) است.

و ایشان فرمودند: به خدا قسم كه برای آسمان‌ها دری است از رحمت و توبه و حاجات، احسان و كرم و بخشش و تمام كسانی كه در عرفات اجتماع می‌كنند شایسته‌ این صفات هستند.

زمانی‌ كه آنها می‌خواهند از صحرای عرفه خارج شوند خداوند ملائكه‌اش را گواه می‌گیرد كه همه آنان را از آتش جهنم نجات دادم و بهشت را بر آنان واجب گرداندم.

ب) حضرت ابراهیم در عرفات:

در صحرای عرفات جبرییل پیك وحی الهی، مناسك حج را به ابراهیم(ع) آموخت و ابراهیم(ع) هر یك از مراحل آن را با خلوص و عابدانه برپا داشت و ندای عرفت را در آن سرزمین سر داد.

ج) صحرای عرفات همایش شناخت و خودسازی سرور شهیدان عالم حسین‌بن علی (ع):

امام حسین (ع) در بعدازظهر روز عرفه همراه با فرزندان و یاران خود در صحرای عرفات وقوف كرد. وی در آنجا بزرگترین همایش خودسازی و شناخت را در قالب ژرف‌ترین كلمات به ظهور رسانید.

سخنانی كه از اعماق وجودش نشأت می‌گرفت آن‌چنان والاست كه آدمی را به تفكر وا می‌دارد، برخی از موضوعات آن به شرح زیر است:

1- ایشان دعای خود را با ستایش خداوند آغاز می‌كند، ستایشی زیبا و یكتا.

«ستایش خداوندی را سزاست كه چیزی قضایش را دور نمی‌سازد و از اعطا و بخشش او جلوگیری نمی‌كند و هیچ آفریننده‌ای آفرینش او را ندارد و او سخاوتمندی بی‌انتهاست»

2- بیان گوشه‌ای از نعمت‌های بی‌پایان خداوند كه انسان را درتمام مراحل رشد تكامل دربر گرفته و یاد از مهر مادر و مواظبت و پرستاری آنان را از الطاف خداوند می‌‌شمرد.

3- به شكر نعمت‌های الهی اشاره می‌كند و خود را از ادای یك شكر نیز عاجز می‌داند.

4- استغفار و انابه عاجزانه به درگاه خداوند و طلب مغفرت از بارگاه حق تعالی.

هر فرازی از این دعا دریچه‌ای از عشق و نور و محبت و توحید را در دل انسان می‌گشاید. ایشان با این دعا در صدد است انسان و خدا را بشناساند و نزدیكی آن دو را به هم نمایان كند. این نیایش منطقی‌ترین رابطه خدا با انسان را توضیح می‌دهد. ایشان با همه وجود حضور خداوند و احاطه و اشراف او به همه ذرات هستی و نفوذ علم و قدرت و حیات او را به تك‌تك ذرات و موجودات عالم مشاهده می‌نماید و آن چه را می‌بیند بر زبان می‌راند.

5- فراگیری راه تعلیم و تربیت از خدا

6- شناخت و درخواست بهترین مسألت‌ها.

7- تعلیم مفاهیم و ادبیات قرآن.

و...

به نقل از سایت سازمان تبلیغات اسلامی




برچسب ها: روز عرفه،
[ سه شنبه 8 مهر 1393 ] [ 11:43 ق.ظ ] [ سعداله فتحی ]
.: Weblog Themes By MihanSkin :.

درباره وبلاگ

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :